فیگور هاتسونه میکو با کلاه و مو بافته

توضیحات

لای قفسهی شیشهای، میان آن همه مجسمهی رنگی و پرجزئیات، فیگور هاتسونه میکو آرام نشسته است. اما این میکو، شبیه آن میکوهای تکراری با دمبلندهای روان نیست. این یکی کلاه بر سر دارد؛ کلاهی از جنس پارچهی نخودی که لبهی پهنش سایهای نرم روی گونههای گردش انداخته. از زیر لبهی کلاه، دو بافتهی بلند و منظم بیرون زدهاند، آبی مثل آسمانِ پیش از باران، با ربانهایی سفید که در انتهای هر بافته گره خوردهاند.

چشمانش را نیمه بسته، انگار که در حال زمزمه کردن ملودیایست که فقط خودش میشنود. دستهای کوچکش را روی دامن کوتاه آبی تیرهاش گذاشته و پاهایش را زیرش جمع کرده؛ جوری که از دور شبیه یک عروسک پرسئوال از دنیای کهن به نظر میرسد. لبخندی بسیار آرام، تنها به اندازهی یک میلیمتر انحنا در گوشهی لبش، نشان میدهد که این میکو قصد ندارد برای جمعیت بخواند. او برای یک نفر میخواند: برای تو.

فیگور با دقتی وسواسی ساخته شده؛ تارهای موی بافتهاش حتا با چشم غیرمسلح دیده میشوند، چینهای کلاه طبیعی به نظر میرسند، و ناخنهای دستش آنقدر ریز رنگ شدهاند که انگار هنرمند با یک تار مو قلمزنی کرده است. در پشت فیگور، دو ربان بلند دیگر از پشت کلاه آویزان شدهاند که میان بافتهها پنهان میشوند.

این هاتسونه میکو، خبری از آن هیاهوی دیجیتال و اجراهای غولآسای ورزشگاهی ندارد. او اینجا، در قفسهی شیشهای، درست مثل تصنیفی قدیمی، نشسته و با آن کلاه مسافرتی و بافتههای آرامش، فقط دارد هوای دلتنگیات را میخواند؛ نه با کامپیوتر، که با نگاه معصومانهاش.