فیگور نشسته دازای سگ های ولگرد بانگو

توضیحات

روی میز تحریر، کنار انبوه کتابها و فنجان سرد شده قهوه، فیگور کوچکی نشسته است. قامتی جمع و جور، زانوهایی خمیده و چشمانی که رو به بالای دوخته شده. این همان «دازای اوسامو» از انیمه «سگهای ولگرد بانگو» است؛ اما نه آن دازای همیشه خندان و دست و دلباز، بلکه دازایی در ساکتترین حالت ممکن.

فیگورهای سری Look Up، شاید در میان تمام مجسمههای انیمهای، صمیمیترینها باشند. چون تو برای دیدن چهرهشان مجبوری از بالا به پایین نگاه کنی و آنها هم با آن گردنهای مفصلیشان، چنان به چشمانت خیره میشوند که انگار حرفی برای گفتن دارند. دازای نشسته روی میز، پالتوی قهوهای به تن دارد و دستهایش را لاک پشتوار روی زانوهایش قلاب کرده. در سریال، او همیشه در حال نقشه کشیدن یا شوخیهای مرگبار است؛ اما اینجا، در این فیگور کوچک ۱۱ سانتیمتری، فقط نشسته و تماشایت میکند.

در کنارش، جا برای «آکوتاگاوا ریونوسوکه» هم هست؛ همان عضو خشمگین بندر مافیا که در فیگور نشسته، مشتهای گره کردهاش را میان زانوهایش فشار داده و با چهرهای گرفته اما کودکانه به تو خیره شده. این فیگورها تو را یاد آن همه ساعتی میاندازند که پای ماجراجوییهای «آژانس کارآگاهی مسلح» نشستی؛ یاد آن لحظههایی که «آتسوشی ناکاجیما» بین ترس از خودش و قدرت ببر سفیدش دست و پا میزد.

فیگور نشسته، ژست تسلیم نیست؛ ژست گوش سپردن است. گویی این شخصیتها بعد از تمام آن نبردهای سخت و دیالوگهای فلسفی، حالا اینجا، روی میز تحریر کوچک تو، نشستهاند تا بی آنکه حرف بزنند، فقط با نگاه رو به بالایشان، بگویند: «ما هنوز اینجاییم. همچنان ولگرد. اما حداقل این بار، با تو.»