فیگور چیبی خوابیده شیطان کش

توضیحات

در گوشهای از قفسه، دور از هیاهوی فیگورهای رزمی و ژستهای مهیب، موجودی کوچک خوابیده است. فیگور چیبی «کامادو تانجیرو» را تصور کنید: هیکلی فشرده، سری بزرگتر از حد معمول، گونههایی گرد و چشمانی که محکم روی هم بسته شدهاند. او به پهلو خوابیده، زانوهایش را کمی جمع کرده و دستهای کوچکش را زیر گونهاش فشرده، جوری که انگار در عمیقترین و شیرینترین رویای زندگیاش فرو رفته است.

یک پتوی مینیاتوری قرمز-مشکی، همان طرح مشهور شطرنجیاش، روی بدنش افتاده و تنها سر و نوک انگشتان پایش بیرون مانده است. ردای سبز رنگش کمی چروک شده، همان طور که برای یک خواب طولانی باید باشد. گوشوارههای هانافودای او، با آن طرح خورشید، از لای موهای مشکی و قرمز بیرون زدهاند و زیر نور ملایم اتاق میدرخشند.

در کنار تانجیرو، فیگور چیبی «نزوکو» هم خوابیده است. خواهر کوچکی که حالا دیگر خبری از آن جعبهی چوبی نیست. نزوکو همان لباس صورتی و طرحدارش را به تن دارد، اما دهانبند بامبوییاش روی زمین کنارش افتاده و لبخند آرام و کودکانهاش نمایان است. موهای بلند مشکی-نارنجیاش مثل بادبزنی روی بالشتک کوچک پخش شدهاند. انگشتان پایش که مثل همهی شیاطین ظریف و ناخنهای بلند دارند، از زیر لبهی پتوی صورتیاش بیرون زدهاند.

این فیگورها هیچ خونی روی شمشیر ندارند، هیچ نبرد مرگ و زندگی در چهرههایشان حک نشده. فقط خمیازههای کوچک، نفسی آرام، و لحظهای امن که تانجیرو و نزوکو بعد از همهی آن کابوسها، کنار هم استراحت میکنند. حتا «اگوی تسویوکو»ی ناز، روی سینهی تانجیرو حلقه زده و دمبریدهاش را زیر بغلش پنهان کرده. فیگور خوابیده، یادآور همان حقیقت ساده است: قهرمانها هم خسته میشوند.